Naar inhoud

Azora blog - belevenissen van een collega

"Een aangedikt verzoekje" | 15 mei 2018

Als logopedist geven wij met regelmaat het advies om dranken aan te dikken. Natuurlijk doen we dat nooit zomaar, omdat we enorm goed weten dat dit de smaak van de dranken niet ten goede komt.


Als een cliënt zich verslikt in dunne dranken kan dit consequenties hebben voor zijn gezondheid. De cliënt kan een longontsteking ontwikkelen wanneer er vocht of voeding in de longen terecht komt. Je ziet ook wel cliënten zo heftig hoesten bij het drinken van dunne dranken dat de tranen over de wangen rollen en de drank soms via de neus weer naar buiten komt. Het is dan niet fijn om te drinken. De cliënt kan bij slikproblemen uitdrogingsverschijnselen krijgen. Op deze momenten adviseren wij als logopedist om dranken aan te dikken. Hiervoor is dus het verdikkingsmiddel een oplossing.


Soms is aandikken op karnemelk-dikte genoeg om de cliënt makkelijker en beter te laten slikken. De dranken die dan van zichzelf al wat dikker zijn hoeven niet aangedikt te worden. Soms gaat slikken zo moeilijk dat alle dranken aangedikt moeten worden op vla-dikte. Stelt u zich dat eens voor; koffie waarin je lepeltje bijna rechtop blijft staan. Gelukkig is deze maatregel vaak kortstondig nodig. Altijd, maar zeker als dit langdurig nodig is, kunnen we kijken naar alternatieven. Zo kunnen we koffie ook aandikken met bijv. karamelvla of vanillevla. Dat smaakt al veel lekkerder. Sinaasappelsap met vanillevla of appelsap met appelmoes klinkt al lekkerder dan appelsap met verdikkingsmiddel. De verse vruchtenshakes en milkshakes zijn ook vaak een lekker alternatief. Het blijven aanpassingen en het is nog steeds geen ideale oplossing maar al wel beter.


Heeft u nog tips dan mag u mij mailen; s.kolks@azora.nl. Wat zou het fijn zijn dat we voor cliënten een uitgebreid assortiment lekkere alternatieven kunnen verzamelen waardoor we de kwaliteit van leven van mensen met slikproblemen op een hoger plan kunnen brengen. Natuurlijk moeten wij wel alle inzendingen checken op geschiktheid.

Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist en blogger bij Azora.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"De handtekening is gezet" | 19 april 2018

Vorige week heb ik een handtekening gezet. Waarvoor? Ja, ook ik ga rijden in een private-lease-auto met Azora-logo op de sneeuwwitte flanken. Over een paar maanden ben ik te spotten in een Seat Mii en zal ik al mijn Azora en Careaz kilometers afleggen in een nieuwe bolide. Maar ook privékilometers mag ik gaan rijden. De Mii is fijn klein en daar houd ik van. Makkelijk te parkeren overal, want ik moet best veel rond en evenzo vaak een parkeerplaats zien te vinden. Dus dan is dit formaat ontzettend handig.

Natuurlijk heb ik eerst de kans gegrepen om een proefritje te rijden. Mijn ega was mee en dat is, zo gezegd, een boom van een kerel. Hij wilde graag weten of hij ook achterin kon zitten. Met twee dochters met een rijbewijs is het fijn dat je je af en toe mag laten rijden, toch? En dan moet je gewoon even meten……. Meten is weten tenslotte. Misschien hebben jullie een dame zien rijden door De Huet en het Wehlse broek in d’r eentje voor in een Mii en achterin in zijn eentje een grote man? Grote kans dat je ons hebt gezien. Het was geen gezicht maar het paste prima! Daar ging het om. Ik verheug me er enorm op en hoop heel veel veilige kilometers te maken.



Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist en blogger bij Azora.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Een klein speciaal vriendje" | 27 maart 2018

Voor de mensen die Antonia wel eens bezoeken is hij geen onbekende. Hij wordt geroemd om zijn kalme (zeg maar relaxte) uitstraling. Alles in hem is rust… Easy going is zijn advies. Ik spreek over een Spaans vriendje waar ik als een blok voor val. Letterlijk én figuurlijk. Iedere keer weer. Hij is ook blij mij te zien, komt ook naar me toe. Maar wel kalm en chill. “Geen haast, ze wacht toch wel en ze staat heus niet op voor ik bij d’r ben”: schijnt hij te denken. En ja, dat klopt ook. Ik heb het niet over een collega, cliënt of bezoeker, maar over een hond. Sanson wel te verstaan.

Sanson is met zijn 14 hondenjaren nog steeds volop aan het werk. Nog geen pensioen voor hem. Hij gaat namelijk ieder dienst van zijn vrouwtje Brigitte Wissing mee. Zij is activiteitenbegeleidster op de Buitenplaats (woningen van de PG). Sanson rommelt een beetje rond en laat zich alle lieve woorden knuffels en hapjes welgevallen. Hij laat zich zelfs als mascotte voorgaan voor het Nederlands elftal of voor andere doeleinden. Zelfs voor de beweegweek. Stiekem moet ik daar wel een beetje om lachen. Als mascotte is hij inderdaad subliem geschikt. Als lichtend voorbeeld daarentegen….

Nou weet iedereen die mij een beetje kent wel dat ik honden op handen draag. Met het vorderen van mijn leeftijd ga je ook wat meer kijken naar je voorland. Hoe wil ik straks wonen als ik zelf niet meer kan? Dat vraag ik me steeds vaker af. Natuurlijk wil ik goed en liefdevol verzorgd worden, wil ik nog kunnen lachen en genieten. Maar ik wil ook een warm harig lijfje waar ik met mijn handen in kan kroelen en een lief hondenkopje met trouwe hondenogen voor mijn gezicht. Misschien zelfs wel onhygiënische likjes op mijn wang, want daar krijg ik nu ook geen ziektes van. Alle dierenliefhebbers zullen dit herkennen en ook weten dat bij verdriet troost van mensen helpt, maar ook dat even je tranen de vrije loop laten in een hondenvachtje er voor zorgt dat je er weer tegen kan.

Binnen Azora weet ik dat er op twee locaties een hondje rondloopt. Ook in andere huizen nemen personeelsleden wel eens hun hond mee. Ik vind het echt geweldig, want het betekent voor het personeel echt wel meer inzet en belasting. Top dat personeel dat wil doen en dat het mag en kan binnen de Azora-muren.

Sanson ik hoop dat je nog heel lang mee mag en kan met je vrouwtje. En dat ik nog heel veel knievallen voor je mag maken.


Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist en blogger bij Azora.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


"Fotograferen als gezamenlijke hobby" | 6 maart 2018

In Varsseveld op locatie Den Es ontmoet ik wekelijks een cliënt op de dagbehandeling. Door een CVA in het verleden en nu ook dementie is de communicatie voor hem niet meer zo makkelijk. Hij kan moeilijk op de woorden komen, vindt het soms lastig om een gespreksonderwerp vast te houden én te onthouden. De heer was voor het CVA een zeer welbespraakt man met een grote woordenschat. Alhoewel hij hinder ondervindt van de afasie houdt hem dit gelukkig niet tegen om wél gesprekken met iedereen aan te gaan.


De heer heeft zijn hele leven gedaan waar hij het beste in was en waar hij enorm van genoot. Hij heeft zich gespecialiseerd in muziek en dan met name de klassieke muziek. Hij was dirigent, pianoleraar en docent muziek. In zijn verhalen hoor ik de bevlogenheid en de passie en als we samen luisteren naar muziek zie ik de vingers van zijn linkerhand moeiteloos de noten meespelen van elk muziekstuk dat we luisteren. Na het CVA is de motoriek van de rechterhand helaas beperkt. Na het luisteren spreken we over de muziek. Omdat mijn kennis van muziek (en zeker de klassieke muziek) in de verste verte niet toereikend is om mee te kunnen praten zijn we – na een tip van een personeelslid – een andere weg in geslagen.


Second best voor de heer is het fotograferen. Naast mijn werk als logopedist is dat ook mijn ‘second best’! Ik bezit twee camera’s dus zijn wij vorige week maandag de Varsseveldse wijk in gegaan om te fotograferen. Het verbaast me te zien dat hij met zijn linkerhand de camera volledig kan bedienen! Tijdens het fotograferen is het gespreksonderwerp duidelijk afgebakend. Daarnaast is de heer volledig ontspannen. Het communiceren gaat nagenoeg probleemloos. We kijken naar mogelijke fotografie-onderwerpen en bespreken hoe we de betreffende onderwerpen het mooist vast kunnen leggen. Het verbaast mij, en de heer zelf ook, dat het spreken op die momenten zo vanzelf gaat. Door het sturen van het gesprek en door door te vragen over zijn fotografie-ideeën vergroot ik de communicatieve mogelijkheden. Vandaag was het 20 graden warmer dan vorige week en hebben we wat langer buiten kunnen vertoeven. We hebben samen genoten van het fotograferen. Om een gezamenlijke hobby in te kunnen zetten als middel voor therapie. Klinkt als een droombaan, zeg nou zelf.


Ik heb de heer gevraagd, vanzelfsprekend, of ik mijn blog mocht wijden aan deze bijzondere vorm van logopedie. Hij geeft aan dat hij zeker akkoord is en benieuwd is naar mijn schrijfwerk. Ook mocht ik een foto gebruiken die ik gemaakt heb, zodat men een idee krijgt hoe handig de heer is met het bedienen van de camera.


Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist en blogger bij Azora.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Één kopje koffie" | 23 februari 2018

Op De Bettekamp bezoek ik wekelijks een dame van mijn eigen leeftijd. Zij heeft een afasie en probeert vooruitgang te boeken op het gebied van spreken met een vechtlust waar ik u tegen zeg. Ik noem haar bij haar voornaam en mag haar naam ook noemen in deze blog.

We oefenen praktisch. Afgelopen week heeft ze één zin geoefend, bedoeld om haar tweelingzus te begroeten als deze haar kamer binnenkomt.

De zin was “Hoi *****, hoe gaat het er mee?”.

Deze zin rolt, na een week oefenen, oefenen en herhalen, soepel haar mond uit dus nemen we een volgende stap. Aankomende week zal Janet daarom de volgende zin proberen zich eigen te maken; “Wil je koffie?”. Voor ons is zo’n vraag de gewoonste zaak van de wereld. En het is ook vanzelfsprekend dat we snel even een kopje koffie zetten als ons bezoek bevestigend antwoord.

Maar zo vanzelfsprekend is het voor Janet niet. Zowel de vraag stellen als het kopje koffie zetten niet. Sinds een maand of twee lukt het haar wél weer zelfstandig koffie te zetten. Dit dankzij een handig stappenplan van de ergotherapeut! Hoe fijn is het dan om je bezoek ook daadwerkelijk te kunnen vragen of ze koffie willen?

De zin hebben we gisteren zeker een keer of 10 herhaald. Als grap zei ik toen: ”Als je het nog één keer vraagt, zeg ik ja!”. Natuurlijk vroeg ze het nogmaals! En natuurlijk zei ik “JA”!!
We hebben samen genoten van een heerlijk bakje vers gezette koffie en ik ben er van overtuigd dat het Janet lukt volgende week deze zin ook zonder mijn hulp te kunnen zeggen. Voor mij zijn dit de kippenvelmomenten, de kers op de taart, zeg maar. Het ging niet eens zo zeer om de koffie zelf (alhoewel ik die met heel veel smaak heb opgedronken) maar gewoon het feit dat het weer kan!

Janet wat heb ik een respect voor jou! We knokken samen nog een poos door. Wat fijn dat ik dit moment samen met jou, mag delen met mijn collega’s van Azora en andere lezers van de blog. Tot gauw!


Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist en blogger bij Azora.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Bijzonder" | 9 februari 2018

Azora is ook dit jaar weer hoog geëindigd op de lijst van beste werkgever van Nederland. Ik ben me er bewust van én trots op dat ik daar toch maar even een –al is het piepklein – onderdeeltje van ben. Bijzonder hoe we dat toch maar even neerzetten!
Afgelopen maandag (5 februari j.l.) heb ik de lezing van dementie-deskundige Jos Cuijten uit Amsterdam bij mogen wonen. Deze vond plaats in de Kroezenhoek van Antonia en was bedoeld voor een ieder die dementerenden ontmoet. Voor mij om meerdere redenen heel bijzonder. Ik mocht namelijk met een hele nieuwe Azora-collega gaan, voor mij een hele speciale! Mijn eigen dochter, hoe leuk is dat?


Maar ook om de ene na de andere eyeopener te horen van de spreekster. Haar moeder was dement dus naast deskundig op het gebied van dementie is ze ook ervaringsdeskundige. Haar voorbeelden van goede en ‘’goedbedoelde acties” van de mensen in de zorg, behandelaars, mantelzorgers en andere betrokken leken onuitputtelijk. Het voorbeeld van de transparante bladen op een rolstoel waarop een heet kopje thee wordt geplaatst bijvoorbeeld. Als je alleen al niet goed meer ziet zou je al kunnen denken dat de hete thee zo op je schoot gezet wordt. Als dementerende die daarnaast moeite heeft met logische verbanden leggen, moet het een doodenge ervaring zijn. Of haar verklaring voor het feit dat dementerenden zo vaak naar het toilet moeten. Naast altijd op de loer liggende urineweginfecties, niet weten dat je vijf minuten eerder ook al geweest bent en afnemende spieractiviteit etc. kan het ook een kwestie van verveling zijn. Een “ritje” naar de WC levert je aandacht op, even een andere omgeving en een mogelijkheid om in een andere positie te zitten. Jos complimenteerde Azora met het verenigingsleven. Als er voldoende fijne afleiding is, zijn de werkelijke blaasproblemen niet opgelost. Wel is er afleiding en aandacht. Voel je je fijn en veilig, dan zal de focus op andere dingen komen te liggen en is een WC-bezoekje als afleiding overbodig.


De lezing heeft zowel mij als mijn dochter aan het denken gezet. We hebben er nadien nog wel over gesproken en bedacht hoe we ons nog beter bewust konden zijn van het denkpatroon van dementerenden en hun daaropvolgend gedrag. Wat genoot ik van het feit dat we samen na konden praten en om mijn dochters ideeën en gedachten te horen. Ik verheug me op meerdere scholingen samen en op meerdere ‘sparrings-avonden’…. Op mijn (logopedisch) vakgebied neem ik zeker een aantal zaken mee in mijn rugzakje. Vanaf nu probeer ik, nog meer, oog te hebben voor veiligheid en het ‘hier en nu’ waarin de dementerende zich kan bevinden naast mijn logopedische kennis.

Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist en blogger bij Azora.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Een jaar blogs" | 29 januari 2018

Vorig jaar rond deze tijd verscheen mijn eerste blog. Deze blog ging over ‘vrienden van Amstel live’. Afgelopen weekend heb ik weer mogen genieten met collega’s en mijn man (!) van deze lawine aan muziek, zang en show. Wat een GEWELDIG feest is het toch! Maar daar wilde ik het niet over hebben eigenlijk… Wel over het eenjarig verjaardagsfeestje van mijn blogs. De eerste blog schrijven en zien verschijnen vond ik enorm spannend. Je begint ergens aan en dan hoop je dat je genoeg onderwerpen hebt om over te schijven en of mensen wel zin hebben om je blogs te lezen. Beiden blijkt het geval, gelukkig. Dat maakt me trots en nog enthousiaster. Bovendien heeft het me zelf iets gebracht. Het heeft me doen inzien dat mijn werk enorm divers is, uitdagend en bovendien leuk! Bij welk bedrijf mag je logopedist zijn, sportlessen geven, meedenken en – werken voor het personeelsblad 8togo, blogs schrijven en dan óók nog af en toe fotograferen. Kortom; alles wat ik graag doe kan en mag ik ontplooien.

Dat is de reden waarom ik met zoveel plezier werk bij Azora. Er is oog voor je kwaliteiten. Natuurlijk in de eerste plaats de kwaliteiten als logopedist in mijn geval. Maar zelfs binnen de logopedie mag ik doen waar ik me het fijnste bij voel. Ik bezoek tal van verpleeghuizen binnen Azora, Careaz en Markenheem. Zeer afwisselend en daar houd ik van! Wellicht verandert er dit jaar een en ander in mijn werkzaamheden. De uitdagingen liggen weer voor het oprapen, daar ben ik zeker van. Ik houd jullie in ieder geval op de hoogte. Het valt me trouwens op dat het woord uitdaging op meerdere manieren kan worden opgevat, de laatste jaren. Ik hoorde laatst iemand zeggen; Oei, dán heb je pas een serieuze uitdaging….Het klinkt misschien iets minder heftig, maar dan heb je in mijn beleving toch gewoon een probleem. Maar dat terzijde.

De blog gaat door, ook in 2018 mag ik jullie op de hoogte blijven houden van mijn doen en laten. Ik kijk uit naar alle bijzondere ontmoetingen met cliënten, medewerkers, adviseurs, enz. enz. en jullie deelgenoot daarvan te laten zijn.

Tot blogs!

Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist bij Azora.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Aerobicmarathon" | 10 januari 2018

Aerobicmarathon

De eerste blog van het nieuwe jaar is een feit en het leek me het sublieme moment om te beginnen met oud nieuws…en wel van 13 december 2017…

De Aerobicmarathon
Die betreffende woensdagavond stonden er 14 dames van allerlei pluimage (jong, ouder :), beginners, gevorderden en wel en geen Azora-medewerkers,) om 19.00 uur precies, klaar om in 2017 nog één keer enorm te knallen. Bij ouder moet je denken aan drie dames die inmiddels de 65 jaar zijn gepasseerd. Ik vind het toch zo knap!!!

Wat houdt het in, zo’n marathon?
Twee-en-een-half uur aerobics, zowel steps, high impact, low-impact als spierversterkende oefeningen en heerlijke Zumba. Begin oktober zijn we begonnen met trainen. Wekelijks werd de training intensiever en langer. Bijna iedereen was er ook wekelijks en met slechts af en toe enorm gezucht werden alle trainingen netjes tot het eind volgehouden. Op woensdag- Marathondag – was Marjanne Peters aanwezig om wat foto’s te maken van deze toppers, er waren enkele toeschouwers en om 20.30 uur kwam Shirley Bayer binnen met sambaballen om ons op te peppen en nog even een uurtje vlammen. En wat we mogen ook niet vergeten te melden is dat we van het Management Team een sportdrankje aangeboden kregen om ons de morele en fysieke steun te geven die we nodig hadden. Dat maakte ons extra fanatiek. In de achterzak van mijn sportbroek had ik mijn mobieltje met stappenteller. We waren benieuwd hoeveel stappen en kilometers we in de benen zouden hebben na afloop. We kwamen uit op 15327 stappen en 10728 kilometer. En dat terwijl we dus niet eens voortdurend stappen zetten…want we hadden de spierversterkende oefeningen óók nog! Reken even mee; Er is 14 x 10728 = 150192 kilometer afgelegd in een sportzaal met een beperkte afmeting. Knap eigenlijk hè?

Iedereen haalde met glans de eindstreep. Nou was er ook wel een mooi vooruitzicht. Fris, wijn en gezellig even nazitten. Er was goed merkbaar dat de mondmusculatuur niet meegenomen was in het marathonprogramma. Die waren bij lange na nog niet moe, er werd dan ook lekker gekletst.
Alle sporters, super bedankt voor jullie enthousiasme, deelname en iedereen van mijn groep voor alle gezellige sportiviteit in 2017. De spits van 2018 hebben we alweer afgebeten. We maken er weer een mooi jaar van met zijn allen!

Geschreven door: Sandra Kolks, logopedist bij Azora.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Leeftijd" | 29 november 2017

Met het vorderen van mijn leeftijd zie ik steeds vaker cliënten van mijn eigen leeftijd of enkele jaren ouder. Dat vind ik best confronterend. Dat betekent eigenlijk dat jezelf ook meer en meer in de gevarenzone komt. Gezondheid is iets waar je je meer bewust van wordt. Ook omdat ik in mijn persoonlijke kennissenkring vaker mensen zie vechten tegen allerlei ziekten.

Ik behandel iemand die een uitgebreid CVA heeft doorgemaakt en keihard knokt tegen de gevolgen ervan. Haar leeftijd ligt echt niet ver van het mijne. Duidelijk is dat haar leven voorgoed en ingrijpend veranderd is. Door de afasie kan zij zich moeilijk uiten en dat moet verschrikkelijk zijn. Praten, schrijven en lezen lukt niet meer, gelukkig is het begrijpen van taal wel goed en kan zij goed antwoorden met ja en nee.

Als we bezig zijn met de behandeling zie ik hoeveel energie ze moet leveren om mijn opdrachten uit te kunnen voeren. Maar ze is vastberaden en zal al haar power gebruiken om de opdrachten tot een goed eind te brengen. Omdat we qua leeftijd zo weinig schelen hebben we in onze jonge jaren (al zijn we dat natuurlijk nog) gezongen en gedanst op dezelfde muziek. Soms sluiten we een behandeling af met een liedje uit onze tijd. Op mijn mobiele telefoon zoeken we een liedje op YouTube (lang leven de huidige mogelijkheden) om even heerlijk en keihard mee te blèren (want zingen is een kunst die we helaas niet beheersen) met Doe Maar, Herman Brood of Queen. Voor mijn cliënt ook ontspannend en goed om te ervaren dat ze dan wel goed van de woorden af kan komen. Je snapt dat het daarom des te meer een ontlading is van alle opgestapelde energie . We hebben de grootste lol samen. Met ons muzikaal gehoor is namelijk niets mis waardoor we prima al onze vreselijke vals ingezette noten uit onze niet zo gouden keeltjes horen komen.
Respect voor deze dame. We zetten de behandeling door en kraken nog wat (on)zuivere noten samen.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"I eat robot" | 24 oktober 2017

Al voor de zomervakantie was ik op de afdeling Schavenweide van Markenheem en kwam ik onverwacht, op verzoek van Marieke te Stroet (ergotherapeut bij Azora), bij een uitprobeersessie van de “I eat robot” bij de heer de Boer. De heer de Boer is een vrij jonge man met neurologische uitval waardoor hij beperkt is in al zijn doen en laten, woonachtig op een somatische groep binnen Schavenweide. De heer de Boer heeft geen slikproblemen, maar kan niet zelfstandig eten. Marieke vroeg me of ik mee wilde kijken bij de test van de I eat robot om te beoordelen of er ook geen slikproblemen zouden optreden als de heer de Boer met behulp van deze robot wel min of meer zelfstandig zou gaan eten.


Met verwondering en een niet te beschrijven dosis bewondering voor het doorzettingsvermogen voor de heer de Boer heb ik meegekeken naar de mogelijkheden welke dit apparaat toevoegt aan het zelfstandig functioneren van deze man. Het is voor hem van wezenlijk belang zelfstandig zaken te kunnen uitvoeren en dit biedt hem een mogelijkheid. Ook heb ik respect voor Marieke, omdat zij in haar zoektocht geen mogelijkheid onbenut laat de heer de Boer deze kans te bieden. Het spreekt namelijk voor zich dat ziektekostenverzekeraars niet staan te springen uitgaven te doen in het belang van één verpleeghuisbewoner. Maar door de motivatie van Marieke heeft de ziektekostenverzekeraar besloten de heer de Boer deze kans toch te gunnen. En met succes. Hij heeft inmiddels de robot tot zijn beschikkingen oefent dagelijks. En, zoals op het filmpje is te zien; met succes.


Rest mij heel veel dank uit te spreken aan op de eerste plaats de heer de Boer zelf, omdat hij mee heeft gewerkt aan deze film ten behoeve van mijn blog en mij mee nam in zijn kwetsbare momenten van oefenen en uitproberen. Ook dank aan Marieke te Stroet voor haar uitnodiging mee te kijken met de demonstratie van dit mooie apparaat. En dan natuurlijk enorme dank aan Schavenweide en Jeroen Garritsen voor het maken van deze prachtige opname.
Meer tekst is niet nodig, ik zou zeggen; bekijk het filmpje. Het is het meer dan waard. Dat vindt de heer de Boer zelf namelijk ook. Hij wist zijn broer door middel van non-verbale communicatie duidelijk te maken dat het filmpje eigenlijk best een beetje langer had mogen duren.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Alternatieve communicatiemiddelen" | 13 oktober 2017

Afgelopen week ben ik aanwezig geweest bij een workshop ‘bladen maken ‘ voor alternatieve communicatiemiddelen. Wat was dat een zinvolle, leerzame maar vooral ook leuke en uitdagende workshop. Wat een wereld aan mogelijkheden heb je.

De workshop werd georganiseerd voor logopedisten maar ook voor mantelzorgers. Bij deze bijeenkomst waren er mantelzorgers van hun kinderen. Mensen met gerichte vragen en boordevol ideeën over wensen van hun kinderen op gebied van communicatie.
Tijdens de ochtend werd verteld welke bedieningssystemen er zijn (denk hierbij aan joystick, buttons, oogbediening etc.) en eventueel mogelijke bevestigingen aan rolstoelen. Want als een cliënt met oogbediening communiceert en zelfstandig met de rolstoel kan verplaatsen dan kan dit niet tegelijkertijd….Dom, maar dat heb ik me nooit gerealiseerd. Hiervoor zijn mogelijkheden aan een rolstoel te maken om het alternatief communicatiemiddel met een druk op de knop buiten het gezichtsveld te laten verdwijnen.

’s Middags liet de spreker ons een blad invullen met woorden die voor onze cliënt van belang konden zijn. Er bleken grote verschillen tussen ieders woorden en dus ook tussen behoeftes van de cliënten. Vanzelfsprekend (wat een treffend woord in deze context) zijn er verschillen tussen volwassenen en kinderen, maar ook tussen individuen en gezinnen. Goed om daar maar weer eens bewust van te zijn en dat je dus nooit alleen mag uitgaan van je eigen referentiekader bij het inrichten van een alternatief communicatiemiddel. We kregen enkele reeds uitgewerkte ideeën toegereikt met betrekking tot hobby’s van personen. Zo was er een tour de France fan die alle routes, fietsers, shirtjes, aanmoedigingen etc. etc. voorgeprogrammeerd had in zijn alternatief communicatiemiddel.

Ook voor mijn cliënt kan ik voorlopig ook vooruit en heb ik veel ideeën opgedaan. Aan de slag dus.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Een sportieve happening" | 25 september 2017

Tijdens een steples vroeg een echte die-hard me om weer een keer een marathon te organiseren. Het was tenslotte alweer een jaar of wat geleden dat deze voor het laatst plaatsvond…. Héél even dacht ik; “Wowww, wel leuk, dat zeker maarre… ik moet dan natuurlijk zelf ook weer aan het trainen”. Zucht… Maar bij de tweede gedachte komt toch mijn competitiedrang naar boven borrelen en schaam ik me bijna voor de eerste gedachte. Degene die het vroeg is ruim 10 jaar ouder en heeft er zin, wat een kanjer! Dan ga ik toch niet lopen miepen maar dan ga ik er ook voor!!

Deze week is er daad bij woord gevoegd. Er is een ‘go’ van mijn manager om op woensdagavond de sportzaal te mogen gebruiken, waarvoor natuurlijk een heel groot dankjewel! Vervolgens heb ik trainingsdata gepland, het schema voor de marathon gemaakt en de deelnemerslijst opgehangen. Ik heb aangegeven dat het doorgaat als er minimaal acht personen meedoen inclusief mijn persoontje. En nu staan er al elf namen (exclusief mijn persoontje)! Zo ontzettend leuk! Dat motiveert mij enorm. Ik ben hartstikke trots dat we met zijn allen de uitdaging weer aangaan.

De marathon houdt in dat we 2 ½ uur achter elkaar gaan knallen en wel op woensdagavond 13 december. Tussen pepernoten en kerstdiner. Een prima tijd om heel veel calorieën te killen lijkt me. Om een idee te krijgen voor welke klus de sporters staan, voeg ik een foto toe van het schema dat in de sportzaal hangt. Echt niet misselijk toch?

Af en toe zal ik jullie op de hoogte houden van de vorderingen en natuurlijk zal ik na 13 december een blog wijden aan de marathon.

Wish us luck!


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Een dag te laat" | 5 september 2017

Hallo bloglezers,

Normaal gesproken blog ik om de maandag maar deze week was het ineens dinsdag voor ik er goed en wel erg in had. Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd voorbij vliegt… En ‘time flies when you’re having fun’…
Gisterenmorgen heb ik namelijk op De Schuylenburgh het halfjaarlijkse overleg bijgewoond van de hoorcoaches binnen Azora. Een ontzettend fijne en serieuze groep mensen die meer dan hun best doen om alle zaken rondom het gehoor van onze cliënten goed in de gaten te houden en actie te ondernemen bij bijzonderheden. De ochtend begint meestal met een opening door de kartrekkers van de hoorcommissie Addy Kolkman of Lidy Rikken zonder Liesbeth Lanting en mij te kort te doen. Als ik zie wat voor een werk deze twee dames verzetten mag daar best een keer een pluimpje voor gegeven worden!

Ik vind zo’n halfjaarlijkse bijeenkomst altijd leuk en leerzaam. De audicien is aanwezig en verzorgt een presentatie voor nieuwe hoorcoaches, maar ook voor de doorgewinterden is het goed om weer even op de hoogte te worden gebracht van nieuwe ontwikkelingen en nieuwe inzichten. Het otoscoperen wordt getraind en het verbaast mij dan met hoeveel gemak de hoorcoaches dit doen en zaken signaleren. Door het regelmatig doen schijn je het ook snel eigen te kunnen maken. Bij bijzonderheden wordt een verpleegkundige ingeschakeld.
Mijn rol in het geheel is dat wij, als logopedisten, ingeschakeld kunnen worden in het traject van aanmeten van en gewenning aan de hoortoestellen. Voor cliënten is het prettig een vast gezicht te zien tijdens dit traject en de eerste ‘hobbels’ die men beslist tegenkomt tijdens de gewenning te kunnen delen met de logopedist. De lijntjes naar de audicien zijn heel kort, zeker tijdens de gewenningsperiode. Bij onverwachte problemen nemen wij dan contact op en kunnen we deze problemen oplossen voordat een cliënt antipathie krijgt tegen de hoortoestellen en ze in het veel genoemde nachtkastje verdwijnen.


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Vakantie voorbij" | 21 augustus 2017

Na een vakantie die is omgevlogen maar waar ik enorm van heb genoten, ben ik inmiddels alweer een weekje aan het werk. En ook die week is omgevlogen. Ooit kwam ik terug van een heerlijke vakantie en vertelde ik er tijdens een pauze over aan mijn collega’s. Na mijn enthousiaste relaas kwam mijn collega met een wel heel ontnuchterende “Ah joh, nog maar 48 weken en dan mag je weer”. Eerlijk is eerlijk, ik viel even stil. Inmiddels weet ik dat alle weken voorbij vliegen. Het maakt niet uit of het nu tijdens vakantie, werk of andere bezigheden is, tijd vliegt... Je bergt de kerstboom op en je tuigt ‘m ook zo weer op.

Mijn eerst werkweek was meteen weer voluit. De afronding van een aantal zaken voor de 8togo, de aerobics, en vanzelfsprekend het weerzien van cliënten. Er is een afspraak gemaakt voor een dame die afhankelijk is van haar alternatieve communicatiemiddel. Haar spraak is voor haar directe omgeving nog net verstaanbaar op goede momenten. Daarnaast typt zij hetgeen ze wil zeggen. Nu wordt, door motorische achteruitgang, het typen steeds moeilijker. Mevrouw kan haar handen en vingers niet meer goed sturen. Dit is natuurlijk wel nodig als je een woord moet typen. Volgende week komt er iemand van het bedrijf dat ook haar alternatieve communicatiemiddel destijds heeft geleverd, om samen met mevrouw en mij uit te vogelen welke opties er zijn om haar het apparaat wél goed te laten bedienen. Er wordt gedacht aan een scanfunctie. Dit houdt in dat er een lampje over het alfabet gaat op het alternatieve communicatiemiddel. Als het lampje bij de letter is die mevrouw wil typen kan zij middels een druk op een grote knop deze letter selecteren. Op het apparaat zit al een woordvoorspelfunctie zoals ook op een mobiele telefoon. Mevrouw kan dan, zo gauw het woord dat zij bedoelt verschijnt, dit woord selecteren. Dit voorkomt dat zij het hele woord moet typen. Mevrouw en ik zijn benieuwd naar de opties en naar wat de uiteindelijk keuze wordt. Ik houd jullie op de hoogte.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Vakantie!!!" | 8 augustus 2017

Deze week is de laatste week van mijn vakantie. Heerlijk. Want, eerlijk is eerlijk, ik vind mijn werk echt geweldig leuk maar vakantie is
natuurlijk ook fijn. Tijdens deze drie weken heb ik Azora wél in mijn hoofd. Natuurlijk vanwege de blog maar ook vanwege de foto-opdracht. Ik ben voortdurend op zoek naar een mooi plekje voor mijn rode Azora-hoedje. Deze is inmiddels bijna niet meer te herkennen. Het is gehavend, gebutst en gedeukt aan alle kanten. Dat komt onder meer omdat het op het Azorafeest van hoofd op hoofd is gegaan vanwege de foto’s. Mijn man moest er van zuchten; “San, laot dat huudje toch thuus, aj ’d’r zo met loopt, is ’t gin gezicht”…(en ja, mijn man spreekt altijd dialect! k geloofde dat natuurlijk niet dus vroeg ik ‘m er een foto van te maken….Aiii, hij had eigenlijk wel een beetje gelijk. En begreep ik overigens ook waarom mijn hoedje nog meer van zijn oorspronkelijke vorm verloor. Inmiddels is het 8 augustus en moet ik toch echt aan de bak voor mijn hoedjesfoto… want de winnende foto heb ík nog niet gemaakt. Het kan nog toch?

Morgen ga ik ‘on tour’ voor een leuke hoedjesfoto, beloofd. Jullie doen toch ook mee? Het lijkt me nou zo leuk om jullie inzendingen te
kunnen zien! Kom op en go for it! Succes allemaal maar vooral veel plezier met jullie ‘gekiek’.

Tot over een week, dan hoop ik jullie allemaal weer in levende lijve te zien.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Nooit te jong …" | 24 juli 2017

Het mag eigenlijk altijd maar In de week voor mijn zomerreces benoem ik het nog eens extra. Al mijn fanatieke sporters mogen iemand meebrengen om een lesje mee te komen doen … en dat mag in de leeftijd van 4 tot 100. Dinsdag maakte twee hele jonge dames gebruik van deze gelegenheid. Het is vakantie dus kunnen ze wat later naar bed en dan mogen ze van papa en mama mee met oma!
Ise van 7 en Nina van 5 zorgden met hun jonge leeftijd voor een legendarisch laag leeftijdsgemiddelde in mijn les! Het zijn de kleinkinderen van Dorien Sluyter (verzorgende) en Wilma Ratering (locatiemanager Antonia). Wat heb ik genoten van deze twee. Ze waren bloedfanantiek!!


Ze hebben een uur lang meer dan hun uiterste best gedaan om alle pasjes zo goed mogelijk uit te voeren en mét resultaat!

Een beetje frustrerend voor mij en de rest van de sporters was dat ze maar niet moe te krijgen waren tijdens het conditionele gedeelte … Gelukkig voor ons waren de oefeningen voor buik, been- en bilspieren voor hen óók zwaar … Grappig om te horen dat zij net zo luidruchtig kunnen zuchten als de rest tijdens deze oefeningen! Opa kwam even mee om hun verrichtingen vast te leggen op de gevoelige plaat en die foto’s mag ik gebruiken voor deze blog. Zo krijgen jullie een beetje indruk van hun prestaties. Te gek he?!
Ik zeg petje af Ise en Nina en als ik ooit een keer een opvolger zoek, bel ik jullie!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Feest!" | 10 juli 2017

Met een grote glimlach denk ik terug aan het fantastisch Azorafeest in de Dru op 30 juni j.l. De naam Azora bestaat alweer 15 jaar! Heel even denk ik terug aan de tijd daarvoor. Alle ontwikkelingen, veranderingen, innovaties … ze zijn niet te tellen. En wat ben ik ongepast trots zoals we nu te boek staan, namelijk als een solide en hele goede, fijne zorginstantie.

Als ik rond 19.30 uur mij laat rijden naar de feestlocatie zie ik van ver al tal van mensen onder rode hoedjes met daar dan weer boven prachtige torentjes van tentzeil. Ik had er zin in maar nu popel ik om binnen te komen.
Samen met Marjanne Peters (werkzaam op de Schuylenburg) mogen wij de foto’s verzorgen van deze bijzondere avond. We worden welkom geheten door enkele MT leden en krijgen een welkomstdrankje aangeboden. Omdat er al veel feestgangers zijn beginnen we daarna meteen met fotograferen. En dat houdt pas weer op na:

  • Ontelbare korte en langere mooie gesprekken met heel veel collega’s en vrijwilligers
  • Heel veel groepjes op de kiek gezet te hebben,
  • Ons kostelijk vermaakt te hebben bij de ijsgoochelaar
  • Een vleugje "Enge buren" te hebben meegepikt
  • De zigeunermuzikanten "Balkanari" hun meer dan muzikale noten te hebben horen spelen
  • Al fotograferend op de dansvloer onze meest ingewikkelde dansmoves te hebben laten zien…
  • Enz enz enz
  • En, als klap op de vuurpijl het management een optreden zien doen waar de vlammen van afspatte. Ongeëvenaard!!!

En als ik hen zo zie optreden (want dit was beslist niet het eerste optreden dat wat originaliteit het predicaat uitmuntend verdient) word ik altijd warm en voel ik me vrolijk en verbonden. Wat een mooi stel mensen staat er op het podium. En wat een mooi stel mensen staat zich rot te lachen onder het podium. En ieder draagt op zijn of haar eigen wijze bij om Azora te laten functioneren zoals het functioneert. Geweldig toch!

Gelukkig hebben Marjanne en ik de foto’s nog!! Wij hebben de hele week al napret bij het zien val al het leuks. Alle aanwezigen dank je wel voor het meebouwen en deze heerlijke avond!


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Hoe bijzonder is dat?" | 12 juni 2017

Zoals ik in de vorige blog al meldde, bezoek ik veel locaties. Eén locatie is een hele bijzondere. Als enige is dit géén locatie waar ouderen worden begeleid en verzorgd, maar een locatie waar meervoudig gehandicapten wonen. De Kalverweidendijk in Dinxperlo. Ook hier ga ik graag heen. Bij binnenkomst begroet te worden door een cliënt die mij begroet met mijn naam terwijl je er maar eens in de drie maanden komt bijvoorbeeld, is zo wonderlijk en knap! Het personeel daar zie ik als zeer deskundig, warm en betrokken. Als ik er kom is het voor twee cliënten met slikproblemen. Afgelopen vrijdag kwam ik er om scholing te geven over slikken en om over en weer elkaar beter te leren kennen, maar vooral om ervaringen over en weer uit te wisselen over deze twee mensen.

Vóór mijn les zou er een les gegeven worden over de Heimlich manoeuvre en dan met name hoe deze het best toegepast kan worden in een rolstoel. Heel interessant! Dus vroeg ik of ik daarbij aanwezig mocht zijn. En dat mocht. In de stromende regen rijd ik vrijdagmorgen naar Dinxperlo en word ik inderdaad weer enthousiast begroet door eerder genoemde cliënt; “Haaiii Sandra van de muziek”(Hoe dat precies zit, zal ik later nog eens uitleggen), maar ik word ook begroet door de docent van de scholing ‘Heimlich’. En dat blijkt mijn eigen schoonzusje te zijn! Nou ja! Natuurlijk is me bekend dat zij werkt bij Elver en veel scholing geeft. Zij verzorgt bovendien ook scholing bij het Graafschap College. Maar ik had haar hier nooit verwacht. En dit was duidelijk vice versa. Heel bijzonder. Omdat haar scholing (superpraktisch en heel leerzaam) best raakvlakken had met mijn vakgebied konden we al een aantal onderwerpen samen bespreken. De ochtend vloog voorbij. De bijgevoegde foto oogt allerminst serieus, maar dat was de ochtend, met uitzondering van het fotomomentje, wel. Ondanks de hoosbuien die ochtend was ben ik weer een warme herinnering rijker.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Mobiele Brigade" | 30 mei 2017

Zoals de meeste mensen wel weten hou ik van mijn werk, omdat ik zoveel mensen mag ontmoeten. Ik hou van mensen. Terugkijkend naar hoe mijn werk in de loop der jaren veranderd is dan kun je bijna niet geloven dat ik nog wel steeds hetzelfde beroep uitoefen. Toen ik begon was Antonia nog Sint Antonia en dat was mijn standplaats. Verder kwam ik niet! Na verloop van tijd werden we met verzorgings- en verpleeghuizen samengevoegd en ontstond het uiteindelijke Azora. Ook voor de logopedisten. We bezochten op afroep andere locaties en ontdekten overeenkomsten en verschillen. Boeiende verschillen, ieder huis heeft een eigenheid en je ziet dat dat waardevol is. We kunnen daarnaast ook leren van verschillen, want als iets goed draait in een huis, plukken de andere huizen er de vruchten ook van!

Maar bij de uitbreiding binnen Azora bleef het niet. Behandelaars en artsen bleven niet bij Azora alleen. Ook Careaz en Markenheem bezoeken we. En daar ben ik best trots op, want dat betekent dat zij vertrouwen hebben in ons als behandelaars en in onze deskundigheid. Sinds een jaar (nagenoeg op de kop af) ben ik de logopedist die alle huizen binnen Careaz en Markenheem bezoekt (en daarnaast ook nog enkele huizen binnen Azora hoor), maar wat is dat leuk! Overal mag ik proeven aan de eigen cultuur van de huizen en ontmoet ik mooie mensen. Wat een positieve houding hebben we met zijn allen. Eigenlijk mag ik wel zeggen dat ik nog nooit een vervelende ontmoeting heb gehad in de persoonlijke sfeer. Ik zie enthousiaste hulpverleners die hun stinkende best doen er te zijn voor hun cliënten en hun familie. Waarbij ik wel de figuurlijke versie bedoel… Je kunt je voorstellen dat de diversiteit in behandeling enorm is. Geen dag, geen uur eigenlijk, is hetzelfde. De mobiele logopediebrigade, rijdend door de Achterhoek, voortdurend op weg naar nieuwe situaties. Ik hoop dat ik dit zo nog lang mag doen. En vooral dat ik nog jarenlang zoveel positiviteit mag ontmoeten.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Mijn mobieltje" | 15 mei 2017

Een collega fysiotherapeute is onlangs bevallen van een prachtige zoon. Zij behandelde tot aan haar verlof wekelijks een meneer die na een CVA in een verpleeghuis is komen wonen. Naast zijn lichamelijke handicaps na het CVA is het voor de heer vrijwel onmogelijk zijn gedachten te verwoorden. Hiervoor behandel ik de heer. Mijn behandeling bestaat op dit moment uit het inslijpen van klanken en woorden. Dit kost hem enorme inspanning.

De heer is een relatief jonge man en volgde de ontwikkelingen van mijn zwangere collega bij wijze van spreken op de voet. Toen ik hem tijdens de behandeling vertelde dat ze bevallen was, reageerde hij geëmotioneerd. Vermoedelijk niet alleen omdat hij blij was voor deze collega dat zij haar gezonde mannetje in de armen kon sluiten, maar ook omdat hij niet zelf in staat is een felicitatie tot haar te richten. Zo interpreteerde ik het in ieder geval.

Ik heb hem daarom gevraagd of we een videoboodschap zouden maken waarbij ik hem een klein beetje op weg kon helpen, maar hij haar kon feliciteren. Meteen ging zijn duim omhoog en ontving ik een knipoog. Dat is zijn manier om ‘ja’ aan te duiden. We hebben onmiddellijk daad bij woord gevoegd, een filmpje gemaakt op mijn mobiel waarop hij heel duidelijk de naam van mijn collega noemde en ‘van harte
gefeliciteerd’ zei. Dit filmpje hebben we meteen,na goedkeuring van hem, naar mijn collegaatje geappt.

Nog tijdens de behandeling ontvingen we een heel enthousiast berichtje van haar terug. Ze bedankte de heer voor het lieve berichtje. Ze waardeerde zijn inspanningen enorm. Toen ik hem dat berichtje voorlas was hij zo blij dat hij dit voor haar heeft kunnen doen, live on air; zeg maar. Dat is toch anders dan wanneer iemand voor hem een kaartje op de bus doet waarbij hij zelf eigenlijk geen actieve bijdrage kan leveren.

Lang leve de digitale mogelijkheden. Wat een kleine moeite voor mij en wat een enorme betekenis voor deze meneer.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Azora Gaat Gezond" | 1 mei 2017

Azora biedt werknemers de mogelijkheid om te proeven aan allerlei sporten, maar ook om lid te worden van diverse langlopende sportmogelijkheden. Zo is er een hardloopgroep, een fitnessgroep en waarschijnlijk is er nog veel meer. Eén van deze langlopende sportmogelijkheden mag ik verzorgen. Twee maal per week geef ik steples aan een aantal Azora-medewerkers. Voor mij een heerlijke uitlaatklep en hopelijk is het dat voor mijn sporters ook. Als logopedist moet je beschikken over geduld. En dat heb ik ook. Maar als ik dan ’s avonds een aantal mensen lekker op kan zwepen en op een hele andere wijze werkzaam mag zijn voor Azora is dat Fun met een hoofdletter F.

We zien ’s avonds met regelmaat mensen even achter de deur meekijken (cliënten, bezoekers, familie) en vaak laten we ze even binnen. Men kijkt even en druipt dan snel weer af. De decibellen uit de luidsprekers liegen er niet om namelijk.

Sinds kort wordt onze groep heel af en toe aangevuld met een cliënt van Azora. Deze meneer komt dan even heel voorzichtig achter de deur kijken met zijn rollator. Waarschijnlijk wordt zijn nieuwsgierigheid geprikkeld door de harde muziek. Hij wordt door een van de sporters op een stoel geholpen en dan beweegt hij mee binnen de grenzen van zijn kunnen. Geen onvertogen woord van hem over de ‘bak met herrie’ die hij over zich heen gestort krijgt en geen onvertogen woord van mijn sporters. Zoiets kan alleen doordat de les gegeven wordt binnen een zorginstelling. Ik vind dat speciaal. Uit respect voor zijn privacy natuurlijk geen foto, al is het eigenlijk wel een plaatje waard!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Familieavond bij De Schuylenburgh" | 18 april 2017

Vorige week dinsdag werd de tweejaarlijkse familieavond van kleinschalig wonen op de Schuylenburgh in Silvolde gehouden. Kleinschalig wonen is een woonvorm voor mensen met dementie waarbij maximaal 10 personen wonen en gezamenlijk een huiskamer delen. Dit keer was de opzet in een iets ander jasje gegoten dan normaal gesproken en ook ik mocht een kleine bijdrage leveren. En daarom mocht ik bij de voorbereidingen zijn en leerde tijdens deze overleggen enkele collega’s beter kennen. Gewoon allemaal kanjers, maar men bleek het toch enorm spannend te vinden om een onderdeel voor hun rekening te moeten nemen.

De bedoeling van de avond was dat familieleden na afloop beter op de hoogte waren van de diverse activiteiten die aangeboden worden en vooral dat familie kon ervaren welke invloed deze activiteiten op je hebben. De avond bevatte vier workshops van 10 minuten Daarnaast sprak er iemand met familie over ideeën op het gebied van familieparticipatie. Tijdens de carrouselrondes zag ik diverse reacties van familieleden. Bij de tovertafel zag ik mensen fanatiek worden, bij de presentatie van de Qwiek juist heel rustig. De aap, de poezen en de poppen ontlokte onverwacht veel gesprekjes met deze poppen en knuffels en bijna iedereen drukte de aap wel even lekker tegen zich aan. Bij de gym werd eerst even handen geschud. De activiteitenbegeleidster stelt zich namelijk altijd even voor. Vast onderdeel van haar gymles. Dat schept vertrouwen. Het geeft het gevoel dat je welkom bent.

Nadien werd een film vertoond van diezelfde activiteiten met de nadruk op hetgeen een activiteit bij hen oproept. Dat vond ik zóóó mooi…Een mevrouw die heerlijk ontspannen in een stoel zat te praten met het aapje. Het aapje dat allerlei hele lieve geluidjes maakt, heel natuurlijk zag het er uit. Een andere dame lag in bed en zag boven haar hoofd een enorme bloemenzee voorbij komen, geprojecteerd. Alsof ze er midden in zat. ‘Wat zijn het er veel’; zuchtte ze helemaal verwonderd. En de interactie tussen twee cliënten bij de tovertafel. Beiden aan het werk maar ook oog voor elkaar. Gelach…

En dan de gym. Als gymleraar tussen pubers kun je alleen maar dromen van deze motivatie. (Wel meteen een welgemeend excuus aan alle gemotiveerde pubers natuurlijk!)

Voor alle collega’s die meegewerkt hebben aan deze avond alleen maar heel veel lof! Laat die spanning maar varen, nergens voor nodig. Jullie weten waar jullie het over hebben. Met jullie verhelderende gesprekken tijdens de carrousel, en de getoonde film daarna, heeft de familie zeker meer inzicht gekregen in het dagelijks beeld bij jullie op de woningen. En mij ook.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Een mens is nooit te oud...." | 4 april 2017

Sinds enkele weken bezoek ik een wel heel krasse 90 jarige dame. Zij heeft de afgelopen winter enorm veel voor de kiezen gekregen. Meerdere verhuizingen en een luchtweginfectie die haar meerdere weken in zijn tang hield. Voor een veerkrachtige twintiger is zo'n combinatie al lastig, voor een dame van 90 absoluut een slagje meer!

Nu schreef ik al dat ik te maken heb met een krasse dame. Ze loopt met een rollator en is kras van geest. Een sociale dame die graag deelneemt aan activiteiten. Tot zover alles heel goed dus.

Maar door de langdurige ziekte laat haar stem haar in de steek. De KNO-arts constateerde een verlamde stemband zonder aanwijsbare oorzaak. En daarom werd ik ingeschakeld. Mijn eerste gedachte was dat ik een stemversterker voor haar moest gaan aanvragen. Door haar zwakke stemgeluid zit ze teveel op haar kamer en gaat ze aan het piekeren. Er op uit moet ze. En dat wil ze ook! Ze wil graag deelnemen aan de activiteiten maar mensen verstaan haar niet.

Deze week kreeg ze een stemversterker op proef. Niet de meest flitsende maar wel effectief. Samen met haar kinderen is ze het gaan uitproberen. Eerst al met de nodige hilariteit omdat er ook een radiofunctie op bleek te zitten. Ik was er niet bij maar stel me voor dat mevrouw ineens een radiozender uit de klankkast hoort komen in plaats van haar eigen stemgeluid.... Daar zal beslist om gelachen zijn!

Afgelopen week mocht ik haar begeleiden naar de koffieruimte om samen met haar de stemversterker te introduceren aldaar. Een kennis van mevrouw (zelf slechthorend) reageerde enthousiast en hielp mevrouw zo over de eerste drempel. De slechthorende dame kon mevrouw nu zonder al teveel inspanning verstaan. Heel bijzonder voor beide dames. Mijn conclusie was dan ook; zo snel mogelijk een definitieve stemversterker - zonder radiofunctie - voor haar gaan aanvragen.

Naast de stemversterker hopen we ook dat haar stemband nog wat functie terug krijgt. De KNO-arts geeft het zeker kans van slagen. Daarvoor blijf ik oefenen met mevrouw en zij oefent door met haar kinderen.

Een mens is nooit te oud om te leren en ik ben er maar al te vaak getuige van.

Mevrouw heeft toestemming gegeven deze blog te publiceren, op deze anonieme wijze. Wel bleek zij aangenaam verrast te zijn over het feit dat ik haar kras vind. Dat zorgt dan weer voor een glimlach bij mij.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Beweegweek en samenwerking gaat hand in hand" | 20 maart 2017

Als logopedist ben ik werkzaam binnen Azora maar ook binnen Markenheem en Careaz. Zo ontmoet ik ongelooflijk veel mensen; cliënten, verzorgenden, mantelzorgers en nog veel meer mensen’. Heerlijk vind ik dat. Ik ben graag onder de mensen. Naast logopedist ben ik ook aerobicinstructrice, maar dat was binnen Careaz en Markenheem nog niet zo bekend…. Maar nu wel!

Op vrijdag 10 maart mocht ik namelijk met twee gouden collega’s, Esther Pillen - fysiotherapeut Azora- en Shirley Nijman – zorgondersteuner op Schavenweide - op de Bleijke de reclame naspelen van een bekende brillenverkoper. Stel je eens voor, opkomen in een aerobicoutfit op bijbehorend liedje ‘I’m sexy and I know it’ en dan in no time de meeste mensen aan het meeswingen krijgen. Shirley kwam op in een prachtig omajurkje en met bingomolen, het was echt komisch! Na het wereldberoemde nummer ‘De woonboot van Stef Ekkel’ was er koffie voor iedereen. Het idee was van de activiteitenbegeleidster Rieky Ter Horst van de Bleijke. Ze heeft het zelfs voor elkaar gekregen dat Jeroen Garritsen, foto- en filmman, er een echt filmpje van gemaakt heeft. Wat ik ook het noemen waard vind, is de samenstelling van ons trio! Geen grenzen aan plezier tussen Azora en Markenheem. En dit had ook zonder meer op Careaz kunnen gebeuren.

Afgelopen vrijdag mochten we op Antonia nog een keer in de herhaling. Daar waren we aanwezig bij de Bonte middag. Mijn beide collega’s waren ook weer van de partij alleen was nu Esther de bingodame. Met bijna acht maanden zwanger is swingen van dit formaat net een beetje teveel van het goede. En Shirley zag er in aerobicoutfit oogverblindend uit.

Vandaag, nog nagenietend van mijn eigen lol, hoop ik dat onze cliënten net zo genoten hebben als ik. Als ik de foto’s terugkijk zie ik blije gezichten dus genoten hebben ze in ieder geval wel. En wat ben ik een bofkont dat ik dit heb mogen doen. Dankbaar ook. Af en toe een zijpaadje bewandelen naast je gewone werkzaamheden; dat zijn de kersen op de taart! Ja toch?
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Parkinsongroep" | 6 maart 2017

Elke dinsdagmorgen om 11.00 uur komen er op locatie Den Es een aantal personen bijeen met de ziekte van Parkinson of cliënten die kampen met symptomen die sterk overeenkomen. Daarnaast is er sprake van dementie, bij een aantal vormen van Parkinson gaat dit samen.

Het doel van de parkinsongroep is dat mensen met soortgelijke klachten elkaar ontmoeten en samen kunnen praten over wat hen bezighoudt, partners zijn welkom en ook zij kunnen met elkaar spreken over wat hen als partners bezighoudt. Daarnaast observeer ik wekelijks het slikken van vocht en doen we oefeningen ter verbetering van houding en spraak.

Ik mag de meest mooie gesprekken voeren. Parkinson manifesteert zich in deze groep vooral door enorme traagheid in informatieverwerking. Soms duurt het een volle minuut voordat iemand in staat is te reageren op mijn vraag. In het gewone dagelijkse leven heeft dan allang iemand anders antwoord gegeven en gaat het gesprek al weer over een volgend onderwerp. In deze groep lukt het soms wel om te wachten op een reactie. Zo zag ik een man, vroeger een altijd vriendelijke communicatief ingestelde man, die nauwelijks nog communiceerde. In de parkinsongroep deed hij dat wel. Het lukte echt niet altijd, dat zou te mooi zijn geweest. Belangrijk was om de momenten dat het wel lukte te koesteren. Dat deed en kon hij zelf namelijk ook. Dat zag ik in zijn lieve blauwe ogen en aan de glimlach die hij bij tijd en wijle kon laten zien als een woordspeling of een grap wel de kans kreeg tot hem door te dringen.

Deze meneer is inmiddels overleden, maar het feit dat hij meer dan eens, na afloop, mij met veel moeite kon zeggen dat we zo fijn gepraat hadden zijn woorden om heel voorzichtig in een heel mooi doosje te leggen en de rest van mijn leven mee te dragen. Ik mocht voor hem een mooi moment maken, hij gaf mij en prachtige herinnering. Meer dan eens denk ik dan ook dat ik het mooiste werk van de wereld heb.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Met de neus in de boter" | 20 februari 2017

Op maandag 20 februari, en dat is het op het moment dat ik dit schrijf, ben ik net thuis van een gemeenschappelijke lunch met alle medewerkers van het ABC. Het ABC staat voor Advies- en BehandelCentrum Azora.

Er is namelijk onlangs een medewerker-tevredenheidonderzoek gedaan. Dit gebeurt via een enquête die in te vullen is via een link. Anoniem. Voor de organisatie komen daar waardevolle gegevens uit over veel aspecten van het werk. Er worden daarom door P&O enorm veel oproepen gedaan aan alle medewerkers om vooral de vragenlijst wél in te vullen. Dit om een zo betrouwbaar en compleet mogelijk beeld te krijgen. Wekelijks krijgen medewerkers in een overzicht te zien hoeveel procent van je collega’s het onderzoek ingevuld hebben, maar ook hoe hoog het percentage is van andere diensten.

Vanuit mijzelf gedacht ben ik wel gevoelig voor het wedstrijdelement en vul onder meer daarom jaarlijks de enquête in. Er staat namelijk een presentje tegenover. Maar in de eerste plaats vul ik het natuurlijk in omdat het een middel is om te laten weten wat ik prettig vind aan de organisatie en ook waar nog aandachtspunten liggen. Onze dienst scoort altijd hoog met het invullen. En ook nu eindigden wij met 74% het hoogst. Om er wat extra cachet aan te geven werd er een lunch voor ons georganiseerd! Dan val je toch haast letterlijk maar zeker figuurlijk met de neus in de boter?

Hans Metzemaekers (Bestuurder), ons allen bekend als inspirerend spreker, was aanwezig en feliciteerde ons met het behalen van de eerste plek. Hij vertelt ook dat medewerkers van Azora over het algemeen zeer tevreden zijn over Azora als werkgever. Waar men landelijk binnen de gezondheidszorg met een wiskundige berekening een gemiddelde Net Promotor Score (in hoeverre je jouw organisatie zou aanbevelen bij anderen) behaalt van een -13,8, scoort Azora met 37,6 een fantastische score. Geweldig om dat te horen. En herkenbaar ook. Want over het algemeen ontmoet ik overal enthousiaste mensen. En een werkgever die zich inspant om je zo te verwennen mét een lunch en met een presentje alleen omdat we deze vragenlijst hebben ingevuld, zeg nou zelf, wie wil daar nou niet werken…? Hans haalt één aandachtspunt uit het onderzoek naar voren. Veel medewerkers hebben aangegeven dat ze te weinig tijd aan hun cliënten kunnen besteden. En omdat er in 2017 mogelijk wat meer financiële ruimte komt, wil het MT kijken of er op dat punt verbetering behaald kan worden.

Er is een foto bijgevoegd van onze lunch. Dat had jouw lunch kunnen zijn ;-)!

Volgend jaar doe ik beslist weer mee. Voor alle lezers bij deze; het loont dus écht hé! Vul het volgend jaar gewoon in. Het is een kleine moeite maar het levert de organisatie waardevolle informatie op. Dat komt jou uiteindelijk écht ten goede. En ik kan je verzekeren dat ook de broodjes niet te versmaden waren!

-----------------------------------------------------------------------------------------

"Even slikken" | 08 februari 2017

Het werk van een logopedist bestaat voor een groot deel uit het kijken naar hoe (en ook wat) anderen eten. Dat klinkt een beetje vreemd en eigenlijk is het dat ook wel. Wie zit er nou te wachten op een persoon die iedere hap die je in je mond steekt volgt? Zeker als het al lastig is om dit netjes te doen. Er zijn slikproblemen in allerlei ernstgradaties.

Afgelopen week maakte ik het volgende mee. Op één van onze locaties bezocht ik een dame, diep dementerend. Het was ochtend, een uur of tien. Ze lag nog lekker in haar bed en begon een beetje wakker te worden. Een verzorgende kwam haar kamer binnen met de maaltijd op een dienblad. Ze wenste mevrouw zachtjes goedemorgen en bleef op zachte toon met mevrouw praten terwijl ze gordijnen opende. Vervolgens ging ze naast mevrouw zitten en pakte haar hand. Er kwam onmiddellijk reactie van mevrouw, er was oogcontact en ik zag een glimlach bij mevrouw. Wat een prachtig moment, zo liefdevol. De verzorgende vertelt mevrouw dat het etenstijd is en dat ze ‘lekkere warme pap’ heeft meegenomen. Ze laat het mevrouw ook zien. Daarna zegt ze tegen mevrouw dat ze gaat zorgen dat mevrouw goed komt te zitten in bed zodat ze makkelijker kan eten. Hoofdsteun goed omhoog en de knieën ondersteund zodat mevrouw niet onderuit kan zakken. Zo gauw het bed de verschillende manoeuvres uitvoert, zie ik de ogen van mevrouw groot worden. Een schrikreactie. Het is ook vreemd (iedere keer weer) dat je vaste grond onder je lijf verliest. De verzorgende pakt weer de hand van mevrouw. Zij blijft rustig en straalt vertrouwen uit.

Als mevrouw goed in bed zit, start de maaltijd. Mevrouw moet volledig geholpen worden. Het slikken gaat bij aanvang goed maar al na een hap of tien zakt mevrouw weer weg in haar eigen wereld. Ze slikt de pap niet meer door, pas als de verzorgende mevrouw bij haar naam noemt en even aanraakt. Ik adviseer om te stoppen met voeding aanbieden en op een later tijdstip nogmaals te proberen. Ook al lijkt mevrouw te slapen, de verzorgende benoemt dat ze het bed weer terugzet in een comfortabele lighouding en dekt mevrouw nog even toe. Ze groet mevrouw bij het weggaan. Tot mijn verbazing zie ik een glimlach op het gezicht van de cliënt verschijnen en zwaait ze ons uit. Met haar ogen gesloten.

Voor mij is het iedere keer weer zo bijzonder om getuige te mogen zijn van die kleine mooie momenten tussen de verzorgenden en de cliënten. Voor beiden voel ik ook een enorm respect. Voor de zorg dat ze de taak op zich nemen zo goed mogelijke zorg te bieden aan onze cliënten, voor de cliënten omdat zij allemaal een leven achter zich hebben waarin zij ervoor gezorgd hebben dat wij het in Nederland zo goed hebben. En dat verdient de beste zorg. En dat deed deze verzorgende dan ook. Chapeau!

-----------------------------------------------------------------------------------------

"Feest" | 27 januari 2017

Vanaf vandaag ben ik, Sandra Kolks logopediste Azora, blogger voor de beste werkgever van Gelderland. Wauw, dat is toch iets om enorm trots op te zijn. Het bloggen zie ik als een enorm leuke sprong in het diepe. Misschien ben ik voor sommige mensen een onbekende maar veel mensen kennen me wel als logopedist óf als aerobicinstructrice voor ‘Azora gaat gezond’ óf als redactielid van de 8togo.

Mijn eerste blog voelt als een feestje en daar wil ik dan meteen maar over beginnen. Zondag 22 januari heeft de BAC (de personeelsvereniging van Antonia) mij en 79 andere enthousiastelingen mee uit genomen naar ‘Vrienden van Amstel Live’. Wat een heerlijke avond. Om mij heen kijkend naar collega's vind ik het verbazingwekkend wat een danstalent er binnen de Antoniamuren aanwezig is… én dan heb ik het nog niet eens over de gouden keeltjes. Mijn genieten bestaat uit het kijken en luisteren naar de artiesten en van alles wat er op het podium gebeurt, maar minstens net zoveel van alles wat er in vak Ej van Ahoy gebeurde. Zoveel collega’s die zo zichzelf durven te zijn en zoveel collega’s die samen er zo'n mooie avond van kunnen maken. Dat is tekenend voor de sfeer binnen Azora en daarom werk ik er zo graag.

Dat is ook de reden waarom ik er naar uit kijk om jullie deelgenoot te maken van allerlei zaken die mij binnen Azora bezighouden. Vanzelfsprekend gaat het niet altijd over feest maar zullen er ook serieuze zaken aan bod komen. Maar ik voel me binnen Azora veilig en gewaardeerd en vrij om te kunnen schrijven over wat me bezig houdt. En hopelijk lezen jullie mijn blogs met plezier en herkennen jullie hetgeen ik schrijf.

Tot blogs
Sandra Kolks


Cookie-instellingen

Hallo, leuk dat je op onze site kijkt! We hebben ons uiterste best gedaan om deze site zo gebruiksvriendelijk mogelijk voor je in te richten. Zodat jij snel vindt wat je zoekt.

Daarom gebruiken we cookies: kleine tekstbestandjes die ons laten zien waar bezoekers zoals jij behoefte aan hebben. Niets geks, niets ernstigs en we beloven dat je er geen last van zult hebben. Meer informatie.

Accepteren Weigeren